Cukrzyca niejedno ma imię

Cukrzyca niejedno ma imię

Cechą charakterystyczną osób chorujących na cukrzycę jest podwyższone stężenie glukozy we krwi. Powody tych podwyższonych glikemii oraz ich zakres mogą być różne, w zależności od typu cukrzycy. Wyróżniamy: cukrzycę typu 1., cukrzycę typu 2., cukrzycę ciężarnych oraz cukrzyce typu LADA i MODY.

 

Cukrzyca typu 1. – nazywana inaczej insulinozależną, to choroba autoimmunologiczna. Z niewiadomych powodów układ odpornościowy niszczy zdrowe komórki trzustki produkujące insulinę. W wyniku tej autoagresji dochodzi do znacznych deficytów, bądź zupełnego braku insuliny w organizmie. Osoby z cukrzycą typu 1. muszą przyjmować insulinę z zewnątrz (w postaci wielokrotnych zastrzyków bądź przy pomocy pompy insulinowej).

Cukrzyca typu 2. – to przykład choroby cywilizacyjnej, czyli takiej, która dotyka współczesne społeczeństwa z powodu ich niezdrowego stylu życia. Osoby z cukrzycą typu 2. zwykle mają nadwagę bądź są otyłe, mało aktywne fizycznie, a ich dieta obfituje w cukry proste i żywność przetworzoną. Trzustka osób z cukrzycą typu 2. wydziela insulinę, ale albo jest jej zbyt mało, by mogła utrzymać właściwy poziom cukru we krwi, albo też insulina nie działa efektywnie z powodu zjawiska zwanego insulinoopornością. Leczenie cukrzycy typu 2. zwykle polega na przyjmowaniu leków doustnych, które zmniejszają insulinooporność i zwiększają skuteczność działania własnej insuliny. Część pacjentów z cukrzycą typu 2. po wielu latach choroby także rozpoczyna leczenie insuliną.

Cukrzyca ciężarnych – tym mianem określa się zaburzenia tolerancji glukozy, które po raz pierwszy pojawiły się w okresie ciąży. Do standardowych badań wykonywanych w czasie ciąży, zwykle po 20. tygodniu, zalicza się test obciążenia glukozą. Na jego podstawie stwierdza się, czy organizm obciążony rozwijającym się płodem, dostatecznie radzi sobie z metabolizmem węglowodanów. Podwyższone cukry, będące efektem cukrzycy ciążowej zwykle koryguje się przy pomocy diety bogatej w węglowodany złożone a limitującej cukry proste. Tylko niewielki odsetek kobiet musi w tym okresie przyjmować insulinę. Cukrzyca ciężarnych zwykle kończy się wraz z porodem. Jednak sama w sobie jest prognostykiem rozwinięcia się cukrzycy typu 2. w ciągu następnych kilku bądź kilkunastu lat. Dlatego kobiety, które w okresie ciąży miały zdiagnozowaną cukrzycę ciężarnych powinny zmienić tryb życia, dbać o prawidłową wagę, być aktywne fizycznie, jednym słowem – stosować intensywną profilaktykę cukrzycy typu 2. 

LADA – to cukrzyca o podłożu autoimmunologicznym, która dotyka osoby dorosłe, jest zbliżona do cukrzycy typu 1., wymaga leczenia insuliną, jednak proces niszczenia komórek produkujących insulinę jest w niej znacznie wolniejszy niż w cukrzycy typu 1. Chorzy muszą być leczeni insuliną, jednak przyjmowane przez nich dawki leku są niewielkie, znacznie mniejsze niż pacjentów z klasyczną „jedynką”. 

MODY – to cukrzyca uwarunkowana genetycznie, która dotyka głównie osoby młodsze (15–35 lat), bez nadwagi i otyłości. MODY przypomina cukrzycę typu 2., zwykle leczona jest lekami doustnymi, w rzadkich przypadkach wymaga terapii insuliną.

Konsultacja merytoryczna: dr n. med. Bogumił Wolnik, diabetolog

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje.