HIPERGLIKEMIA

HIPERGLIKEMIA

Hiperglikemia, czyli inaczej przecukrzenie to zbyt wysokie stężenie glukozy we krwi. Jest ona powodowana brakiem bądź niedoborem insuliny.


Żeby wiedzieć, co oznacza „zbyt wysokie stężenie”, trzeba wiedzieć, jakie są normy. A zatem poziom cukru porannego powinien być dwucyfrowy, czyli utrzymywać się w przedziale 70–99 mg/dl. Jeśli wynik poranny (na czczo) mieści się między 100–125 mg/dl mówimy o nieprawidłowym poziomie cukru we krwi, czyli stanie przedcukrzycowym. Cukrzycę diagnozuje się w momencie, kiedy cukier na czczo przekracza 126 mg/dl. 

Hiperglikemia zawsze towarzyszy rozpoznaniu cukrzycy (szczególnie typu 1.). Większość diabetyków pamięta swój „cukier” w momencie diagnozy, nierzadko są to wartości nawet powyżej 500 mg/dl.

Cukrzycę typu 2. także rozpoznaje się na podstawie glikemii, jednak zwykle jest ona zawyżona do około 200 mg/dl. Rzadko przekracza wartość 300 mg/dl.

Oczywiście przecukrzenie grozi diabetykom nie tylko rano, ale w ciągu całej doby. Jednak normy dla cukrów w ciągu dnia są nieco łagodniejsze niż dla tych porannych. O dobrze wyrównanej cukrzycy mówimy, gdy glikemie w ciągu dnia nie przekraczają 160 mg/dl, dwie godziny po posiłku. Przed posiłkiem optymalny poziom  cukru mieści się w granicach 100–140 mg/dl. 


Przyczyny i skutki wysokich cukrów
Bezpośrednią przyczyną hiperglikemii jest niedobór insuliny (w cukrzycy typu 1.) bądź nieefektywne działanie insuliny (w cukrzycy typu 2.). 

Pośrednich przyczyn jest więcej i niekiedy są one trudne do oszacowania, o czym wie każda osoba nawet z krótkim stażem cukrzycowym. W trakcie leczenia choroby przyczyną przecukrzenia może być pominięcie zastrzyku insuliny, źle obliczona dawka w stosunku do planowanego posiłku, zbyt obfity posiłek, choroba, taka jakprzeziębienie czy grypa (w czasie choroby podstawowe zapotrzebowanie na insulinę wzrasta). Ale za wysokie cukry odpowiedzialne są także stres, cykl miesiączkowy u kobiet, zaburzenia hormonalne (np. hormonów tarczycy), wysiłek fizyczny przy kwasicy ketonowej a nawet niedobory snu. 

Skutki hiperglikemii mogą być bardzo poważne. Krótko trwajace przecukrzenie to gorsze samopoczucie, senność, apatia, ogólny brak energii do życia. Tak naprawdę jednak najpoważniejsze dla zdrowia są skutki długotrwałej hiperglikemii, które pojawiają się po latach chorowania. Niedostateczne jej leczenie, czyli przewlekła hiperglikemia, prowadzi do wielu powikłań w obrębie dużych i małych naczyń krwionośnych. Inaczej mówiąc, nadmiar cukru we krwi uszkadza oczy, nerki, naczynia nerwowe, naczynia krwionośne i znacznie obciąża układ sercowo-naczyniowy, zwiększając ryzyku udaru i zawału. 

O ile krótkotrwałe przecukrzenie obniża komfort funkcjonowania, o tyle przewlekła hiperglikemia znacznie niszczy zdrowie. Krótkotrwały „wyskok” cukru nie jest tragedią, ale martwić powinny długie okresy przecukrzenia. Tych należy bezwzględnie unikać. 

 Objawy hiperglikemii:

  • duże pragnienie
  • nieustanna suchość w ustach
  • częste oddawanie dużych ilości moczu
  • osłabienie, apatia
  • utrata wagi
  • senność

 

Konsultacja merytoryczna: dr n. med. Bogumił Wolnik, diabetolog

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje.