Nowy biomarker insulinoporności

Nowy biomarker insulinoporności

Aminopeptydaza – enzym komórkowy, który reaguje na obecność insuliny w surowicy krwi, może być wskaźnikiem oporności na insulinę. Naukowcy francuscy opracowali test, który pozwala ocenić jego ilość i może być stosowany w diagnostyce insulinooporności.

Insulinooporność, czyli spadek wrażliwości tkanek organizmu na insulinę, jest czynnikiem ryzyka cukrzycy typu 2. Zaburzenie to występuje u ponad połowy dorosłych ludzi na świecie, ale większość z nich nie jest tego świadoma i nie podejmuje żadnych działań, by poprawić skuteczność działania insuliny w tkankach. Dlatego liczba nowych zachorowań na cukrzycę typu 2 ciągle wzrasta. Obecnie na świecie żyje pond 400 mln osób z tą chorobą, pochłaniającą średnio ponad 15 proc. nakładów na zdrowie w państwach uprzemysłowionych. 

Aby skutecznie leczyć insulinooporność – poprzez zmianę stylu życia i ewentualnie zażywanie metforminy – konieczne jest stworzenie prostego badania pomocnego w jej diagnozowaniu. Obecnie brak jednego wiarygodnego testu, który pozwala ją wykryć. 

Można z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić obecność insulinooporności, jeśli oznaczając poziom glukozy na czczo oraz w doustnym teście obciążenia glukozą (OGTT) uzyskamy wynik wskazujący na stan przedcukrzycowy. Dodatkowym wskaźnikiem oporności na insulinę może być zbyt wysoki poziom tego hormonu we krwi na czczo. Nie są to jednak metody idealne i mogą dawać wyniki fałszywie negatywne, mimo że zaburzenie występuje. Aby z większym prawdopodobieństwem ocenić insulinooporność, można zastosować inne bardziej specjalistyczne badania: test HOMA-IR, pomiary adiponektyny, biała C-reaktywnego czy oznaczeniu poziomu proinsuliny w surowicy. 

Badacze z Institut pour l'Avancée des Biosciences w Grenoble we Francji opracowali test, w którym wskaźnikiem insulinooporności jest enzym o nazwie aminopeptydaza regulowana przez insulinę (IRAP). W prawidłowych warunkach, w odpowiedzi na obecność insuliny IRAP przemieszcza się z cytoplazmy komórki (razem z transporterem glukozy GLUT4) do błony komórkowej. Następnie jego fragment zewnątrzkomórkowy jest odcinany i uwalniany do krwiobiegu. Wiadomo, że u chorych na cukrzycę typu 2 proces translokacji IRAP z cytoplazmy do błony komórki jest znacznie ograniczony. Podobnie dzieje się w przypadku insulinoporności.

Do ilościowej oceny krążącego we krwi fragmentu IRAP francuscy naukowcy wykorzystali test immunoenzymatyczny określany jako „sandwich ELISA” lub „kanapkowa ELISA”. W teście tym wykorzystuje się dwie warstwy przeciwciał monoklonalnych do wiązania oznaczanego antygenu (w tym przypadku krążącego we krwi IRAP).

Badania i analizy wykazały, że test ma wysoką czułość i swoistość oraz jest efektywny kosztowo. Jego twórcy oceniają, że IRAP jest pierwszym bezpośrednim wskaźnikiem wrażliwości tkanek na insulinę, a jego ilościowa ocena powinna umożliwić prowadzenie badań przesiewowych w kierunku insulinooporności oraz cukrzycy typu 2 w populacjach nimi zagrożonych. Badacze podkreślają, że test mógłby być wykorzystany zwłaszcza w badaniach przesiewowych wśród mających nadwagę dzieci, nastolatków i kobiet w ciąży. 

Źrodło:
Abstrakt nr 192 z ATTD, s. A-88, SERUM IRAP: A NOVEL BIOMARKERFOR THE DIAGNOSIS OF INSULIN-RESISTANCE, S.P. Bottari. 

ADC/Newsletter/HCP/FSL/5/18

Polityka dotycząca plików cookie. Ten komunikat zobaczysz tylko raz.

Pliki cookie stosujemy, aby zapewnić jak najlepsze działanie naszego serwisu. Korzystanie z tej strony bez zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na otrzymywanie plików cookie. Ustawienia obsługi plików cookie możesz zmienić w dowolnym czasie. Dowiedz się więcej